Van koffie naar vragen over liefde…

Mooi is dat toch zo’n figuurtje in het schuim van je koffie. Ik heb het even opgezocht, dat heet: latte art en er bestaan tal van workshops om zo’n kunstwerkje in melkschuim te leren maken. Vanmorgen was ik bij Doppio, ik keek naar het ‘latte art hartje’ en droomde weg over de liefde.

koffie.jpg

In hoeverre staan mensen eigenlijk nog weleens echt stil bij liefde die ze voelen vraag ik me af? Stel je voor dat je even alleen bent, je neemt een handvol tijd en brengt dat naar je hart, je brengt je aandacht naar een specifieke ander en voelt!
Ik realiseer me dat ik dat niet vaak doe in de alledaagse werkelijkheid van werken en andere verantwoordelijkheden, van informatie overbelasting, inspiratie en oververmoeidheid.

En, het is een tijd van ‘on demand en instant fulfillment’, wat betekent dat voor liefde en de voorwaardelijkheid daarin? In een buitengewoon interessant interview met psychotherapeut Esther Perel in Zomergasten (beschikbare podcast) spreekt ze onder meer over romantisch consumentisme. Ze zegt dat mensen nog altijd zoeken naar verbinding en commitment en tegelijkertijd het behouden van vrijheid en individualiteit. Vroeger zocht men niet naar deze fundamentele behoeftes in 1 relatie, ze waren altijd apart. Nu vragen we van 1 persoon wat we vroeger van een heel dorp of hele gemeenschap vroegen.

  • Vroeger huwde je en had seks voor de eerste keer. Vandaag begin je een vaste relatie en stop je met seks met anderen. Nu weet je dat je je soulmate gevonden hebt als je je tinder app verwijdert van je telefoon. Dit is het nieuwe ritueel van ‘commitment’.
  • Vroeger was monogamie 1 persoon voor het leven, nu is monogamie 1 persoon tegelijkertijd.
  • vroeger was je 18 en begon je leven met iemand. Nu ben je 28, 38, 48 en je wordt erkend door iemand vanwege je identiteit, de ontwikkeling die je hebt doorgemaakt.

Ik zie mensen hun best doen om gezien te worden en geliefd te zijn voor wie ze zijn en tegelijkertijd zie ik ze zoeken naar zichzelf in anderen. En dat is op zich niet raar natuurlijk. Afhankelijk van de persoon met wie je bent, wordt een ander deel van jezelf aangesproken. Ben je een ander. In de zoektocht naar liefde, zoek je dan eigenlijk de beste versie van jezelf?
En is het dan zo dat hoe meer je met verschillende mensen bent in je leven je een vollediger zelf bent? Stel dat je met alle mensen van de wereld zou kunnen zijn, misschien ben je dan tot volle wasdom gekomen. Food for thought.

Een oneindige zoektocht… maar als ik om me heen kijk en naar mezelf, dan lijkt het er op dat we onszelf vooral voorwaarden opleggen. Als ik puntje puntje puntje ben, dan zal ik geliefd zijn! Dan word ik misschien wel zo lief gehad als Hans Andreus zijn geliefde lief had.

Recept: men neme een handvol tijd, brengt dat naar het hart en voelt liefde voor zichzelf.

Voor een dag van morgen – Hans Andreus

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier, misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

Geraakt of over de top?
Deze interessante analyse van dit gedicht kan je misschien beïnvloeden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s